موسسه فرهنگی و مطبوعاتی روزنامه جمهوری اسلامی

شماره 13507

بسيجي را نمي‌شود جعل کرد

غلامرضا بني اسدي

من روايتِ خود را از بسيج و بسيجي دارم، روايتي که زيسته‌ام و در زيستِ فرزندانِ دفاع مقدس خوانده‌ام. به روايت‌هاي جعلي دشمن‌ساخته و حتي آدم‌هاي جعلي نفوذيافته کاري ندارم. هر دو را «عارضه» مي‌دانم، عارضه‌اي که حداکثر در اندازه غباري کوتاه است و نمي‌تواند دامنِ بسيج را بيالايد. اين کف‌هاي روي آب را خودِ آب، به آرامشِ خود چاره مي‌کند.

بسيج، ميراثِ علوي و حسيني در شکوهِ يک مکتبِ فراگير است. سازنده و البته سوزنده. بهره سازندگيش را وطن مي‌برد و سوزندگيش مي‌شود سهمِ دشمن. از اول چنين بوده است و تا هميشه چنين خواهد بود. اين نگاه را وام‌گرفته از کلامِ خدا در آيه 82 سوره مبارکه اسراء مي‌دانم: «وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَلَا يزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا. و ما آنچه را براي مؤمنان مايه درمان و رحمت است از قرآن نازل مي‌کنيم، ولي ستمگران را جز زيان نمي‌افزايد.» وام‌گرفتنِ اين تعبير از قرآن، به اين خاطر است که بسيج را مکتبِ قرآن‌باوران و قرآن‌ياوران مي‌دانيم. کسي جز اين راه برود، هرچه باشد، بسيجي نيست. کسي که سفره شفا و رحمتش براي مردم — براي همه مردم — گسترده نباشد، کسي که محبت را لقمه نگيرد براي خلق که «عيالُ‌الله»‌ هستند، نمي‌تواند دعوي بسيجي داشته باشد. بسيجي «صلحِ کل» است و «باغِ پرگل» براي مردم. ازسوي ديگر، دشمن از او جز خسارت و ضربه نخواهد ديد. اين دو کنش،در هندسه قرآني هم‌نشينند. همان آيه‌اي که براي مؤمنان «شفا و رحمت» است، براي ظالمان «خسارت» است. بسيجي هوشيار است، دقيق است. کارهايش و نقش‌آفريني‌هايش جابه‌جا نمي‌شود تا دشمن طمع کند. بسيجي خوب مي‌داند کسي که در برابرِ مردم اخم کند، در برابرِ دشمن سر خم خواهد کرد. اين، با منطقِ بسيج هزار فرسنگ فاصله دارد. اين جمله، يک «قاعده راهبردي» است که «تندخويي با درون» به «نرمشِ نابجا با بيرون» بدل مي‌شود. جامعه‌اي که سرمايه اجتماعيش را با اخم و تحقير خرج کند، در لحظه مواجهه با دشمن، ذخيره‌اي براي ايستادن نخواهد داشت. در واقع، «مردم‌داري» پيش‌شرطِ «دشمن‌شکني» است، نه رقيبِ آن. بسيجي اهلِ کارِ صادقانه است. هر جا باشد، آن را سنگرِ انجامِ تکليف مي‌داند و به بهترين شکل انجامش مي‌دهد که اين رسمِ« محسنين» است و او در شمارِ آنان صاحب جايگاه. بسيجي به کار براي خدا «سرگرم» نمي‌شود بلکه به انجامِ کارهايي که خدا فرمان داده است، سربلند مي‌کند. فرقِ بسيجي با ديگران در همين است. در تشخيصِ فرامينِ خدا. در اينکه کارهايي را به انجام رساند که در دايره واجب و مستحبِ الهي است. از جهاد با دشمنان تا مواسات با مردمان، ذيلِ همين واجب و مستحب تعريف مي‌شوند. اينجا هيچ‌کس نمي‌تواند «تکليف» را به سليقه خود تفسير کند. معيار، همان دايره «واجب و مستحب» است نه سنجشِ سود و زيانِ شخصي و جرياني و جناحي. بسيج را بايد در شکوهِ رفتارِ مردماني ديد که به‌سوي خدا حرکت مي‌کنند. از خود مي‌گذرند تا گذرگاه براي ديگران امن شود. لقمه‌ها را ريز و کم‌شمار مي‌کنند تا ديگران بتوانند لقمه‌اي افزون‌تر بردارند. «ايثار» به معناي دقيقِ کلمه کاهشِ سهمِ خود براي افزايشِ سهمِ ديگري است. و اين دقيقاً همان نقطه‌اي است که «الهياتِ مقاومت» به «عدالتِ اجتماعي» مي‌پيوندد. ايثاري که به «مواسات» و «عدالتِ عيني» راه نبرد، ايثارِ نمايشي است. بسيجي بزرگ است به زيستِ قرآني خويش. او را بايد سرود، او را بايد ستود. بسيج، پيش از آنکه يک «نهاد» باشد، يک «منطقِ زيست» است. شفا براي مؤمنان، خسارت براي ظالمان، تواضع براي خلق، ايستادگي براي حق، و «صادقانه کار کردن» در هر سنگري که تکليف او را فرا خوانده است. بسيجي يک شهيد زنده است. جز اين باشد بسيجي نيست حتي اگر هزار سند مکتوب ارائه کند که بسيجي به شناسه‌هاي رفتاري، شاخص مي‌شود نه به شناسنامه‌هاي مجازي.....