حکايتِ کفن پوشانِ موسمي

غلامرضا بني اسدي

کفن پوشيدن يک نماد است. يک نماد معتبر و البته محترم از اين که ما پاي باورهامان از «جان» مي‌گذريم چنان که کفن پوشان ورامين به خون خود غلطيدند تا اين مفهوم را نماد سازي کنند. شهيد شدند تا پاي سند باور به آرمان شان امضاي سرخ بگذارند.

کفن پوشيدن در هر زمان معناي خاص همان زمان را دارد. امروز اگر کسي کفن بپوشد بايد واجد اين معنا باشد که حاضر است بميرد اما باورش به تحقق برسد. مرگ که گفتم، براي تأکيدبر اين واقعيت است که مشتاق شهادت، در زمان کارزار، کفن نمي‌پوشد بلکه خود را به «معرکه نبرد» مي‌رساند تا در شکوهي مانا و بي‌غسل و کفن راه به محضر خداوندگار برد که نيکو گفته‌اند: «خون شهيدان را زآب اولاتر است/ اين خطا از صد صواب اولاتراست».

قهرمانان پاي لانچر، کفن نمي‌پوشند. مردان ميدان را «رزم - جامه» کفن است. معرکه هم در پهنه جغرافيا برپاست. از ايران و عراق و لبنان و فلسطين و يمن و... هرجايي که دشمنان دست به ماشه‌اند. هر روز خبر از شهادت مي‌خوانيم اما.... اين اما را مي‌خواهم جوري بنويسم که چون فلش ما را به ضرورتِ بازخواني يک پديده توجه دهد، پديده‌اي به نام «کفن پوشانِ موسمي». آنان که بي‌احتمال کوچکترين خطر، حتي حادثه خطا در حصاري امن و پشتگرم به حمايت‌هاي ويژه «کفن» مي‌پوشند و عليه کساني به ميدان مي‌آيند که خود بي‌کفن اهل ميدانند. جلوي ستاد فرماندهي نيروهاي مسلح، صف مي‌کشند! اين کفن پوشيدن نه معتبر است و نه محترم. نه ارزش افزوده ايجاد مي‌کند که کاهنده ارزش وحدت به عنوان يک امر مقدس ملي است. اينان خودشان هم خوب مي‌دانند که اين کار برايشان هيچ هزينه‌اي ندارد. هيچ خطري هم تهديدشان نمي‌کند. وضعيت اينان مانندکساني است که درزمان جنگ ازهزارکيلومتري جبهه هم رونمي شدند اما بعد از پايان جنگ، فرماندهان جنگ را متهم به کم کاري و حتي خيانت مي‌کردند و مي‌کنند و در فصل صلح، داعيه شهادت طلبي دارند. پرورده‌هاي همان نحله، امروز هم سرداران و اميران ميدان و مسئولان ارشد نظام را متهم مي‌کنند به همام ادبيات و شايد به نيتي همسان. اين دو گروه البته به لحاظ فکري، صفحات يک کتابند، کتابي که ارزش خواندن ندارد.فقط بايد آن را بست!