چطور با نوجواني که به ما اعتماد نميکند، ارتباط بسازيم؟
اعتماد نوجوان با بازجويي ساخته نميشود، با شنيده شدن ساخته ميشود.
وقتي نوجوان در را ميبندد، کوتاه جواب ميدهد و از گفتن جزئيات زندگياش خودداري ميکند، والدين معمولاً فشار را بيشتر ميکنند، اما فشار بيشتر، فاصله بيشتري ميسازد.
اول بفهميم چرا اعتماد کم شده است. دلايل رايج: تجربه سرزنش و قضاوت، بازرسي گوشي و دفتر، بيتوجهي به حرفهاي کوچک، مقايسه با ديگران، و پاسخهاي عجولانه به سؤالاتش.
چه کنيم؟ بهجاي بازجويي، همراهي کنيد. «چيزي هست که بخواهي دربارهاش حرف بزنيم؟» بهتر از «کجا بودي؟ با کي بودي؟» است. بدون قضاوت گوش کنيد. اگر از دوستش تعريف کرد، اولين واکنشتان انتقاد نباشد، وگرنه دفعه بعد چيزي نميگويد. حضور بيسؤال داشته باشيد. کنار هم بودن بدون گفتوگو (رانندگي، آشپزي، پيادهروي) بهترين فرصت حرف زدن است. قولتان را عمل کنيد. اگر گفتيد عصباني نميشوم، نشويد. اعتماد با تکرار ساخته ميشود. حريم خصوصي را محترم بشماريد. بازرسي پنهاني گوشي، وقتي کشف شود، سالها اعتماد را از بين ميبرد. اشتباه خودتان را بپذيريد. «من سر آن موضوع تند رفتار کردم، متأسفم» بيشتر از هر نصيحتي اثر دارد. ثبات داشته باشيد. نوجوان بايد مطمئن باشد واکنش شما قابل پيشبيني است.
اعتماد نوجوان يکشبه ساخته نميشود، اما با چند ماه رابطه محترمانه و بدون قضاوت، دوباره شکل ميگيرد. مهم اين است که شما اولين قدم را برداريد.