مبدأ اختلاف، حب نفس است
امام خميني
... مبدا خلاف، نفْس انسان است. مبدا همه خلافهايي که پيدا ميشود. انسان خيال ميکند که نه، من براي مصلحت اين کار را ميکنم. عمر خودش را انسان نميفهمد، وضع خودش را انسان نميفهمد. شما اگر بخواهيد مقايسه کنيد- شمايي که ميگوييد که من براي مصلحت مسلمين فلان کار را ميکنم- شما فکر اين را در خلوت بکنيد که اگر يک کسي ديگر به جاي شما بود و بهتر هم مصالح مسلمين را انجام ميداد، شما بازهمانطور بوديد؟ ميخواستيد خودتان نباشيد و او باشد؟ يا نه، ميخواهيد که اين مصلحت مسلمين- به اصطلاحتان- به دست شما انجام بگيرد؟ «منم که اين مصلحت را دارم ايجاد ميکنم»، اين همان شيطان است، همان شيطاني که اغوا ميکند آدم را. اکثر اغوائاتش اين است که انسان را بازي ميدهد، وسوسه ميکند در انسان، وسوسههاي دامنهدار از همه طرف. وسوسه ميکند که تو حالا صاحب قدرت هستي، تو حالا صاحب کذا هستي، ديگران چکارهاند؟ شما حالا وزير هستيد، ديگران بايد اطاعت بکنند، چشم بسته بايد اطاعت بکنند! شما وکيل هستيد، ديگران بايد از شما اطاعت بکنند و چشم بسته هم باشند! اين همه براي اين است که انسان خودش را نساخته. اگر انسان خودش را ساخته بود، هيچ بدش نميآمد که يک رعيتي هم به او انتقاد کند. اصلاً بدش نميآمد، از انتقاد بدش نميآمد.
دو انسان را فرض کنيد، يکي خودتان يکي ديگري، هر دو داراي يک صفت متوازي هستيد. اگر يک کسي از آن رفيقتان تکذيب کند براي خاطر آن صفتش، شما خوشتان ميآيد براي اينکه آن را مقابل خودتان ميدانيد. از اين جهت، همان صفتي که در شما هست، در ديگري اگر باشد و انتقاد بکنند، شما خوشتان ميآيد، او بدش ميآيد. او هم وقتي ببيند همان را در شما عيبجويي ميکنند، خوشش ميآيد و اگر از خودش عيبجويي کنند، بدش ميآيد. اينها همه از حيلههاي شيطان است که شيطان، بزرگتر از همه شيطانها- حتي از اين شيطان بزرگ معروف- اين شيطان نفس اماره خود آدم است. ما که الآن يک مملکت اسلامي به ما سپرده شده است، يعني، اين مردم با فريادهايشان سدها را شکستند و راي به همه شماها دادند و به وکلا و- عرض ميکنم- به رئيسجمهور و بعد هم وکلاي آنها به شما و اينها، اين مردمي که با اين زحمت راي به شما دادند و شما را بر سر مسند نشاندند، حالا شما بخواهيد سر مسند با هم اختلاف کنيد، ببينيد پيش خدا چه هست. يک دسته زحمت کشيدند و جوانهايشان را دادند. و الآن هم شما کردستان را ميدانيد چه جور است و اين پاسدارها در کردستان و اين ارتشيها در آنجا هر روز دارند جان ميدهند، هر روز دارند خون ميدهند، مردم آنجا دارند بمباران ميشوند، دشمنهاي ما مشغول فعاليت زياد هستند. در اين حالي که همه جوانب بر ضد ما هست، همه قدرتهاي بزرگ و کوچک بر ضد ما هست و اين ملتي که با اين زحمت به دست شما اين مملکت را داده است، شما حالا بنشينيد سر اينکه من چطور، شما چطور و همهاش هم از شيطان است. هيچ شک در اين نکنيد که هر که گفت «من»، اين «من» شيطان است. هر که گفت که بايد به من اطاعت کنيد، اين شيطان است. ما بنشينيم سر اين معنا که شما بگوييد من، آن هم بگويد من، آن هم بگويد من، سر سفره شيطان بنشينيم و با هم تسابق بکنيم به اينکه آن طعمه شيطان را، که خودخواهي است، هي تقويت کنيم. شما ببينيد که در بارگاه خدا اين چه جور [است،] چه صورتي دارد؟ و در پيش ملت که بشنود يک همچو چيزهايي هست، ببيند يک همچو مسائلي طرح است؟ خوب، اين ملت بر فرض اينکه حالا صحبت هم نکند، اما اين زن داغدار که بچهاش را براي اين جمهوري داده و براي اسلام داده، حالا در ذهنش چه ميآيد؟ چه ناراحتي در اين زنهاي داغدار و در اين پدرهاي جوان مرده، چه وضعيتي در قلب آنها پيدا ميشود؟ و لو حرف نزنند، و لو هيچ صحبت نکنند، براي خدا آنها صحبت نکنند، براي [خدا] آنها قيام بر ضد نکنند، اما ببينيد داغدارها چه حالي پيدا ميکنند که ببينند که جوانهايشان را براي جمهوري اسلامي دادند و حالا در جمهوري اسلامي داد و قال است سر اينکه من جلو باشم يا شما جلو باشيد...
صحيفه امام، جلد 13، صفحات 198 و 199
*هيچ شک در اين نکنيد که هر که گفت «من»، اين «من» شيطان است. هر که گفت که بايد به من اطاعت کنيد، اين شيطان است
*ما بنشينيم سر اين معنا که شما بگوييد من، آن هم بگويد من، آن هم بگويد من، سر سفره شيطان بنشينيم و با هم تسابق بکنيم به اينکه آن طعمه شيطان را، که خودخواهي است، هي تقويت کنيم. شما ببينيد که در بارگاه خدا اين چه جور [است،] چه صورتي دارد؟