سوء تفاهم يا «سوء توهم»

غلامرضا بني اسدي

بعضي افراد دچارِ «کيشِ شخصيت» شده‌اند. دقيقا با اين معنا که آن راپديده‌اي تعريف مي‌کنند «که در آن يک شخص با استفاده از رسانه‌هاي گروهي و تبليغات سياسي و همچنين با استفاده از مهارت فن بيان و تکنيک‌هاي سخنوري از خود وجهه عمومي آرماني و قهرمانانه‌اي ارائه مي‌دهد. اين پديده با استفاده از تعريف و تمجيد در رسانه‌ها و نيز ايجاد جوي که در آن شخص فارغ از پاسخگويي يا مصون از اشتباه است به وجود مي‌آيد.» افرادِ گرفتار اين «بيماري» خود را بالاتر و بسيار بالاتر از آنچه هستند مي‌پندارند. جهان را از بالا به پايين مي‌نگرند. غافل از اين که بسياري از آنان چنان قامت بلندتري دارد که بايد از پايين به بالا، نگاه کنند. چنان هم سر خود را بالا بگيرند که کلاه شان بيفتد. اما اينان همچنان در غفلت خويش دچارِ توهم و بالاتر «سوء توهم» هستند. همين هم باعث مي‌شود که بالا بنشينند و بلند سخن بگويند. بلند گو هم دارند که به صداي شان ضريب مي‌دهد اما به خودشان نه.خودشان فقط در توهم ضريب مي‌گيرند و تلاش‌هاي ديگران و تصميم نظام را به «سوء‌تفاهم» تعبير مي‌کنند. همين سوءتوهم هم در ميان ابواب جمعي‌شان چنان پررنگ مي‌شود که همه رنگ‌ها جز رنگ سياه پندار خود را برنمي‌تابند که عليه آن مي‌شورند. توهين به مقامات سابق و امروز، حمله به تدبير‌هاي نهادهاي عالي نظام تا درخواست تحکم آميزِ انحلال برخي از بندهاي قانون اساسي که بستر نهادهاي عالي است، جزو رفتارهاي وزمره شان شده است. کارشان «کارشکني» در امور جاري کشور است.سران قوا را مدام به تير طعنه و نيش کنايه مي‌گيرند. با سياستِ «انشقاق» عليهِ «وفاق» در صفوف ملت، نه منفذ و رخنه که اتوبان مي‌سازند براي دشمن. براي رفتاري چنين خود را از عالم و آدم و خداي عالم هم طلبکار مي‌پندارند. اين «سوء توهم» را به «سوء تفاهم» هم «هم افزا» مي‌کنند و نتيجه مي‌شود اين که مي‌بينيم. اين که طمع دشمن در انشقاق ملت روزافزون مي‌شود. اين که توان تصميم براساس تدبيرِ عاقلانه را از مسئولان مي‌گيرند. اين که محاصره دشمن از بيرون را با محاصره از داخل کامل مي‌کنند.

بله، گرفتار بيماري کيش شخصيت هستند و «هم‌باورانِ» خود را هم به اين ويروس مبتلا کرده‌اند. با اين همه بدهکاري، بازهم همچنان صداي‌شان به طبکاري بلند است....