رئيس سازمان هواشناسي:
نشانههاي هماهنگ جو و اقيانوس براي وقوع النينوي استثنايي وجود دارد
رئيس سازمان هواشناسي کشور گفت: جو و اقيانوس سيگنالهاي هماهنگ و مشخصي از النينوي استثنايي را نشان ميدهند، به طوريکه سازمان جهاني هواشناسي احتمال وقوع النينو را نزديک به 100 درصد برآورد کرده است. به گزارش سازمان هواشناسي، سحر تاج بخش مسلمان در نشست تخصصي براي بررسي وضعيت دورپيوند النينو در تهران گفت: تا اواسط اوت 2026 (مرداد) پديده النينو بهطور کامل و پايدار مستقر شده است.
وي افزود: دماهاي زيرسطحي آب در اقيانوس آرام حاکي از وجود ذخيره گرمايي بسيار بزرگي است، بهطوري که ناهنجاريهاي دمايي در برخي نقاط از مثبت 8 درجه سانتيگراد فراتر رفته است. رئيس سازمان هواشناسي کشور ادامه داد: بنابراين، پيشبينيهاي سازمان جهاني هواشناسي (WMO) احتمال وقوع النينو را نزديک به 100 درصد برآورد ميکنند.
تاج بخش گفت: پديدهاي که در طول پاييز و زمستان 2026-2027 ادامه خواهد يافت و احتمالاً به شدت بسيار بالايي خواهد رسيد. وي افزود: هم اقيانوس و هم جو، سيگنالهاي هماهنگ و مشخصي از النينو را نشان ميدهند، در واقع در بخش اقيانوسي، شاهد گرمايش سريع سطح آب و وجود مخزن گرمايي زيرسطحي بسيار بزرگي هستيم.
معاون وزير راه و شهرسازي گفت: از منظر جوي، «شاخص نوسان جنوبي» (SOI) الگويي بهشدت منفي و همراه با همرفت شديد را نشان ميدهد که با الگوي کلاسيک «النينو» مطابقت دارد، الگويي که موجب افزايش بارش در مرکز و شرق اقيانوس آرام و سرکوب همرفت در غرب اقيانوس آرام ميشود. تاج بخش تصريح کرد: اين جفتشدگي کامل، اطمينان نسبت به تداوم و تقويت اين پديده را افزايش داده است.
وي گفت: النينو اغلب با تشديد شار رطوبت از درياي عرب و درياي سرخ، احتمال شرايط پربارشتر را در خاورميانه افزايش ميدهد، فاز مثبت «دوقطبي اقيانوس هند (IOD)» نيز معمولاً اين سيگنالها را تقويت ميکند. رئيس سازمان هواشناسي کشور گفت: «نوسان مادن-جوليان(MJO)» دورپيوند ديگر مؤثر بر بارش خاورميانه است که در مقياس زماني کوتاهتري عمل ميکند و بسته به فاز خود، ميتواند دورههاي چندهفتهاي پربارش يا خشک ايجاد کند.
تاج بخش مسلمان گفت: در نهايت، «نوسان شبهدوسالانه (QBO)» بر نوسان دو قطبي و جتجريان جنبحارهاي تأثير ميگذارد که اين امر به نوبه خود بر دفعات رسيدن سامانههاي مديترانهاي به منطقه اثرگذار است. وي افزود: از نظر تاريخي، رويدادهاي النينو تمايل دارند که در طول پاييز و اوايل زمستان، از طريق افزايش انتقال رطوبت از درياي عرب، ميزان بارش را در بخشهايي از جنوب غربي آسيا افزايش دهند.