حالا با اين تشييع جنازه آيتالله خامنهاي، اين اتفاق، اتفاقي تاريخي است، نه فقط در تاريخ ايران، بلکه اين رويداد در تاريخ جهان بيسابقه است، و منظورم فقط 25 سال گذشته نيست، يا 125 سال گذشته، يا حتي 425 سال اخير. ما هرگز تشييع جنازهاي به اين بزرگي، با اين ابعاد و با اين جمعيت نديدهايم، با حضور اين تعداد از رهبران جهان. هرگز! نه در زمان درگذشت جان افکندي، نه شارل دوگل و نه با مرگ مهاتما گاندي. چيزي که داريم ميبينيم، يک لحظه بيسابقه در تاريخ است.اکر به کتاب رکوردهاي جهاني گينس نگاه کنيد، رکورد قبلي بزرگترين تشييع جنازه جهان، مربوط به خاکسپاري آيتالله خميني در سال 1989 بود. پس اين برهه، يعني ترکيب جنگي که در روز بيست و هشتم شروع شد، و اين لحظه از خاکسپاري آيتالله، داره يک نسل کامل را تغيير ميدهد. اين اتفاق داره يک حافظه نسلي خلق ميکنه، به طوري که مردمِ الان، يعني اون دختران و پسران جوان 15-16 ساله، اين لحظه را دقيقاً به ياد خواهند سپرد، با چنان وضوح و ثباتي که هرگز فراموشش نميکنند. من اين را از تجربه خود ميگويم. در سال 1963 (1342) وقتي جان افکندي کشته شد، من هشت سالم بود، اما ميتوانم دقيقاً به شما بگويم آن موقع کجا بودم. هنوز هم آن را به ياد دارم. و اين مسئله قطعاً روي نگاه آدم به واقعيتهاي آينده تأثير ميگذارد.پس با اين حساب، حمله آمريکا به ايران از نظر ضعيف کردن ايران، يک شکست مطلق و مفتضحانه بوده است. در واقع، به نظر من، اين کار نتيجه کاملاً عکسي داشته است. اين اتفاق ايران را قويتر کرده است. اين حادثه، پايههاي تبديل شدن ايران به قدرت برتر غرب آسيا را بنا کرده.
