آسيا تايمز: فشار اقتصادي آمريکا در برابر قدرت بازدارندگي ايران ناکام مانده است
انديشکده آسيا تايمز در تحليلي با مقايسه فشارهاي اقتصادي و سياسي آمريکا عليه ايران با محاصره اقتصادي دوران نخست‌وزيري محمد مصدق، نوشت: تجربه تاريخي نشان مي‌دهد سياست تحريم و فشار خارجي لزوماً به تغيير ساختار سياسي ايران منجر نمي‌شود و جمهوري اسلامي ايران نيز با برخورداري از ظرفيت‌هاي دفاعي، بازدارندگي منطقه‌اي و تجربه چند دهه مواجهه با تحريم‌ها، در موقعيتي متفاوت از ايران دهه 1330 قرار دارد.
به گزارش ايرنا، تارنماي آسيا تايمز در اين تحليل به قلم اريک لوب، متخصص روابط ايران با جهان، نوشت: دونالد ترامپ، رئيس‌جمهور آمريکا، 17 آبان در پيامي در شبکه‌هاي اجتماعي از آنچه «بزرگ‌ترين محاصره دريايي تاريخ» خواند، سخن گفت و مدعي شد که مبادلات تجاري ايران به‌شدت محدود شده است.
اين اقدام در ادامه طرح دولت ترامپ موسوم به «دروازه آهنين» براي افزايش فشار اقتصادي بر ايران صورت گرفته است؛ سياستي که هدف آن محدود کردن ظرفيت‌هاي اقتصادي کشور و تغيير محاسبات سياسي تهران عنوان مي‌شود.
از نگاه نويسنده اين تحليل، تحولات کنوني يادآور دوره‌اي از تقابل ايران و قدرت‌هاي غربي در اوايل دهه 1330 است؛ زماني که پس از ملي شدن صنعت نفت، بريتانيا با اعمال تحريم و محاصره اقتصادي تلاش کرد دولت محمد مصدق را تحت فشار قرار دهد.
آسيا تايمز در ادامه تحليل خود با اشاره به تفاوت شرايط ايران امروز با دوران ملي شدن صنعت نفت نوشت: سياست فشار اقتصادي غرب عليه ايران در هر دو دوره با هدف تغيير محاسبات سياسي و ايجاد محدوديت براي دولت اين کشور دنبال شده است، اما شرايط راهبردي ايران در دوران کنوني تفاوت‌هاي قابل توجهي با هفت دهه گذشته دارد.
ايران امروز از ظرفيت‌هاي دفاعي و بازدارندگي گسترده‌تري برخوردار است و طي چند دهه گذشته توانسته است در حوزه‌هايي همچون توسعه موشکي، پهپادي، صنايع دفاعي و فناوري‌هاي بومي پيشرفت کند. در دهه 1330، ايران فاقد چنين ظرفيت‌هايي بود و امکان پاسخ‌گويي متناسب به فشارهاي نظامي و سياسي قدرت‌هاي خارجي را در اختيار نداشت. همچنين ساختار دفاعي و موقعيت منطقه‌اي کشور با شرايط کنوني قابل مقايسه نبود.
در مقابل، جمهوري اسلامي ايران طي سال‌هاي گذشته با تکيه بر توسعه توانمندي‌هاي داخلي و تقويت ظرفيت‌هاي راهبردي، جايگاه متفاوتي در معادلات امنيتي منطقه به دست آورده است.اين تحليل همچنين به نقش تحولات منطقه‌اي در افزايش اهميت موقعيت راهبردي ايران اشاره مي‌کند و معتقد است هرگونه تشديد تنش در منطقه خليج فارس مي‌تواند پيامدهاي گسترده‌اي براي بازارهاي جهاني انرژي و تجارت بين‌المللي داشته باشد.
از اين منظر، موقعيت جغرافيايي ايران و اهميت راهبردي آبراه‌هاي منطقه، از مؤلفه‌هاي تأثيرگذار در محاسبات امنيتي و اقتصادي قدرت‌هاي جهاني به شمار مي‌رود.اين تحليل در نهايت نتيجه مي‌گيرد تجربه تاريخي ايران نشان مي‌دهد که فشار خارجي و محدوديت‌هاي اقتصادي، اگرچه مي‌توانند هزينه‌هاي قابل توجهي ايجاد کنند، اما الزاماً به تغيير اراده سياسي و ساختار تصميم‌گيري کشور منجر نمي‌شوند.
