مقاومت پيامد طبيعي اشغالگري است

غلامرضا بني اسدي

يک عکس از اتاق به هم ريخته گذاشته و نوشته «اتاق خواب يک کودکِ اسرائيلي پس از حمله حماس فلسطيني به اسرائيل».... معلوم نيست کودک يا مادرش، آن را مرتب نکرده‌اند يا اتفاقي افتاده است. مظلوم نمايي را حرف به حرف مي‌خواهد ثبت ذهن مخاطب کند اما هزاران خانه ويران شده و هزاران کوک قطعه، قطعه شده فلسطيني را نمي‌بيند. البته مي‌بيند اما براي طايفه نژادپرستي که خود را « قوم برگزيده» مي‌خواند، مهم نيست که برسر ديگران چه مي‌آيد. گيريم که فلسطيني يک نارنجک پرتاب کند، آثار اين کجا و نتيجه بمباران‌هاي وحشيانه و انفجارهاي جهنمي کجا؟

اينجا باز به يک «اما» مي‌رسيم، اما رسانه دست دشمن است. اما دشمن سرانگشتِ کبود شده خود را در لنز دوربين فرو مي‌کند و اين پيام را به جهانيان مخابره مي‌کند که انگشت من براثر يک اقدام، کبود شده است. دوربينِ در خدمت او کادر را دقيق چنان مي‌بندد که خواست او محقق شود اما سر دوربين را پايين نمي‌آورد تا نشان دهد چکمه‌اش در شکم سفره شده زن و کودک فلسطيني، سرخِ سرخ است. يک «اما»ي ديگر هم اصلا و عامدانه فراموش مي‌شود. اين که اساسا شما را در اين سرزمين خانه‌اي نيست چه رسد که اتاق کودک داشته باشد. غصب نتيجه تجاوز هرگز مشروع نمي‌شود حتي اگر بر آن قرن‌ها بگذرد. عمرِ اين اشغالگري که هشت دهه بيشتر نيست. هرچند هر روزش به اندازه يک قرن نکبت و نفرت دارد. بله، رسانه دست آنان است. به همين خاطر است که « خطر»‌هاي واقعي که خود توليد انبوه مي‌کنند را مي‌پوشانند تا خاطرِ جهان را به خط‌هايي بيازارند که از رفتار ديگران مي‌نويسند. صهيونيست‌ها در هرچه خلاف است، استادند. در هرچه جنايت است دست بالا دارند. با اين همه مي‌خواهند با روايت‌هاي مجعول، ذهن جهانيان را هم به باور‌هاي جعلي بکشانند. اگر اندک تاملي در کار باشد به اين نتيجه خواهد رسيد که «مقاومت» اگر چه در «ذات» با اشغال 180 درجه تفاوت دارد اما دقيقا با آن «همزاد» است. هر دو اگر تسجيل شوند، تاريخ صدور شناسنامه يک روز خواهد بود. منتهي اشغالگري، اول به دنيا آمده است و مقاومت در برابر آن شکل مي‌گيرد. اما نقطه پايان را زماني مي‌توان بر پرونده مقاومت گذاشت که پيشتر پرونده اشغالگري بسته شده باشد. پس تا اشغالگري هست و روز به روز، شيوه و شکل تازه مي‌گيرد، مقاومت هم نو به نو نيرو خواهد گرفت و در برابرش خواهد ايستاد. دنيا اگر مي‌خواهد دست‌ها به مقاومت مشت و مشت‌ها سنگ نشود بايد اشغال را چاره کند. سگ که رها باشد، سنگ را بگيري هم خود را رها خواهد کرد. تجربه 8 دهه که فلسطين زيسته و جهان ديده، مي‌گويد مقاومت تمام نمي‌شود. هزار در هزار نفر را هم که بکشند باز فرزنداني که زاده مي‌شوند، زندگي بر سيره مقاومت را در پيش خواهند گرفت...