ضرورتِ راهبردي تابآوري در برابر نظر مخالف
غلامرضا بني اسدي
توهين ميکنم، پس هستم! فحش ميدهم پس فقط من بايد باشم! اين شده است منطق برخي «نژادپرستان جناحي» که هيچ حرف و سخني از غيرخود را تاب نميآورند چه رسد به مخالف پندارشان. قبلا هم گفته بودند کشور مال ماست. راه خروج را هم نشان داده بودند که هرکس مثل ما نيست بگذارد و برود اما زبانشان چنين به هتاکي حريص نبود. تحريف ميکردند و توهين اما حالا فحش هم ميدهند. کلماتي که اندازه دهان خودشان است و کسي که به اخلاق ديني و انساني اندکي التزام داشته باشد زبان و قلم بدان نميآلايد. رفتارشان هم مثل گفتارشان با معيارهاي ديني هزار فرسنگ فاصله دارد. منطق دين و منهج علوي روشن است« سَلاَمَةُ اَلْعَيْشِ فِي اَلْمُدَارَاة سلامتى زندگى،در مدارا کردن است.» مدارا هم در حق مخالف است همان که در ادبيات نجيب و نظام تربيتي ايراني هم چنين ضرب المثل شده است از زبانِ« لسان الغيب حافظ» که
آسايش دو گيتي، تفسير اين دو حرف است/ با دوستان مروت، با دشمنان مدارا
اما عدهاي خلاف اين مشي را ميروند. مروت که بماند، در مدارا هم فقيرند. دارايي شان کلمات ناپالوده و رفتارهاي ناپخته و آرزوهاي محال التحقق است. همين هم شده که دشمن را وانهاده و با خودي درگيرند. خوديهايي که با آنان «ناهم انديش» هستند. در يقه گيري و تخريب و توهين به حرامترين شکل آن رفتار ميکنند. خشم و خشونت در کلامشان موج ميزند اينجاست که ميشود گفت ما به «تابآوري» نياز داريم. براي افزايش آن هم حتما و همگاني بايد بکوشيم. نياز به «تابآوري» فقط در برابر مشکلات اقتصادي نيست، بزرگترين و راهبرديترين «تابآوري» که بايد روي آن متمرکز شويم، تاب آوري در برابر نظر مخالف است. در اين که براي ديگران هم حق نظر و حق مليت و حق زندگي قائل باشيم و کسي نتواند با يک خبر نادرست ما را به اقدام نادرست بکشاند. به تجربه ميگويم، بسياري از آنچه باعث آتشين مجازي برخي افراد ميشود اصلا اتفاق نيفتاده است اما برخي وقوع آن را صددرصدي پنداشته و دويست درصد عليه آن موضع ميگيرند. تريبون هم دارند و فضاي مجازي هم در تخريب واقعيت و حقيقت کنارشان است. بگذريم.
همه در اين فضاي سنگين، احساس خفگي ميکنيم اما ياد همه مان باشد که نياز راهبردي امروز ايران «تابآوري» در همه ساحتها به ويژه در حوزه تعامل با مخالف است. با رسميت دادن به تفاوتها، با قبول تعدد سلايق، با فهم تفاوت ميان اختلاف و دشمني است که ميتوانيم تاب آوري ملي را چنان بالا ببريم که دشمن در قعر نااميدي مطلق بيفتد. توهين و تخريب و فحاشي تيغ دشمن است در دهان ما. آن را «قي» کنيم، بر آتشِ دشمن ساخته، آب تاب آوري بريزيم تا از چاه و چاله به آزاد راه سلامت و موفقيت برسيم....
