سخنگوي وزارت خارجه کشورمان ديروز در پاسخ به سؤالي درباره به رسميت شناخته شدن حکومت خودخوانده طالبان در افغانستان گفت: «موضوع شناسائي رسمي دولت افغانستان شرايطي دارد که در مسير آن قرار داريم اما روابط اقتصادي خود را تا آن زمان به اين موضوع گره نخواهيم زد».
اين اظهارنظر سخنگوي وزارت خارجه با هيچيک از موازين قانوني و پروتکلهاي سياسي منطبق نيست. آقاي سخنگو بايد صريحاً پاسخ بدهد که وزارت متبوع ايشان در کدام مسير قرار دارد که تا «آن زمان» به رسميت یافتن حکومت خودخوانده طالبان منجر خواهد شد؟
به رسميت شناخته شدن دولت يک کشور بر قانوني و مشروع بودن آن متوقف است و دولتي را ميتوان قانوني دانست که براساس آراء مردم کشور داراي قانون اساسي باشد، خود دولت با آراء مردم در انتخابات شکل گرفته باشد و مردم آن کشور آن دولت را مشروع بدانند. حکومت خودخوانده طالبان قانون اساسي دوران جمهوريت را کنار گذاشته و اعلام کرده قانون متکي به آراء مردم نخواهيم داشت، هيچ انتخاباتي براي شکلگيري دولت برگزار نکرده و مردم افغانستان نيز بارها اعلام کردهاند اين حکومت را که فرقهاي، نژادپرست و مبتني بر استبداد فردي است نامشروع ميدانند. به همين دليل است که سازمان ملل و اکثريت قريب به اتفاق کشورها حکومت خودخوانده طالبان را به رسميت نميشناسند. با اين حال، چگونه است که سخنگوي وزارت خارجه کشورمان ميگويد در مسيري قرار داريم که زماني طالبان را به رسميت خواهيم شناخت؟
ميدانيم که تلاش براي به رسميت شناختن حکومت خودخوانده، نژادپرست و تروريستي طالبان از شاهکارهاي دوران وزير خارجه کنوني است اما آقاي وزير خارجه و سخنگوي ايشان بايد بدانند حق ندارند اعتبار و آبروي جمهوري اسلامي ايران را هزينه حکومتي کنند که هر روز در هرات و هزاره و باميان مردم بيپناه و مظلوم افغانستان را ميکشد و در ساير نقاط نيز آنها را تحت انواع فشارها قرار ميدهد و با زنان همانند اشياء رفتار ميکند. ايران هميشه در کنار مردم افغانستان قرار داشت و مديران وزارت خارجه نبايد مردم افغانستان را قرباني يک حکومت نژادپرست و تروريست تکفيري ضدقانون و ضدزن نمايند.
اطلاعات دقيقي داريم که از تحرکات پنهان در وزارت خارجه و در سفارت ايران در کابل براي عادي جلوه دادن حاکميت طالبان حکايت دارند. مديران ارشد وزارت خارجه ميدانند که تحويل دادن سفارت افغانستان در تهران و کنسولگريهايش در مشهد و زابل به طالبان و همينطور وارد ساختن ديپلماتهاي طالبان به محافل رسمي کشورمان و برقراري روابط تجاري و اقتصادي با اين حکومت نامشروع همگي برخلاف موازين و ضوابط بودهاند و به معناي بياعتنائي به خواست مردم افغانستان مبني بر خودداري ايران از تعامل با طالبان تلقي ميشوند. علاوه بر اينها سکوت وزارت خارجه در برابر ترورهاي پياپي اتباع سرشناس افغانستان در تهران و مشهد که سرنخ تمام آنها در سفارت طالبان در تهران است نيز با علامت سؤال بزرگي مواجه است. مديران وزارت خارجه قطعاً بايد روزي جوابگوي عبور از اين خط قرمزها باشند و لذا بهتر است بار مسئوليت خود را بيش از اين سنگين نکنند.
