بسمالله الرحمن الرحيم
«من به همه نصيحت ميکنم راجع به جنگ که الآن ما مبتلا هستيم نبايد اظهارنظر بکنند که به نظر من اينطور است. نظر شما هرچه هست، اما اعلام نبايد بکنيد. نبايد يک مطلبي را که موجب تشويش خاطر رؤساي ارتش است، موجب تشويش خاطر رئيسجمهور هست، موجب تشويش خاطر دولت هست، يک حرفهائي زده بشود بدون اينکه مطلع باشيد داريد چه ميکنيد. شما خيال ميکنيد که ميخواهيد خدمت بکنيد و به حسب واقع خدمت نيست. توجه به اين مسائل بايد کرد و هرکس رفت جبهه و برگشت نبايد فرياد بکند که جبهه چه بود. شما و من تشخيص نميدهيم که در جبهه بايد چه بشود. جبهه را آنهائي که متخصصند تشخيص ميدهند که بايد چهجور باشد و جبهه را چهجور نگهداري کنند و چطور موازين جنگ را اجرا بکنند...» صحيفه امام، جلد 13، صفحه 528
اين هشدار را امام خميني در 25 ديماه 1359 يعني در اولين ماههاي جنگ تحميلي 8 ساله به کساني داده بود که بدون آنکه مسئوليتي در زمينه جنگ داشته باشند اظهارنظر ميکردند و جامعه را دچار مشکل مينمودند. علاوه بر آنچه در قانون اساسي آمده، مقررات جنگ و صلح هم ايجاب ميکند تصميمگيري در اين زمينه برعهده رأس حکمراني باشد و فرماندهان ارشد نظامي و بالاترين ردههاي سياسي کشور با تبادل نظر و مشاورههاي تخصصي مبتني بر اطلاعات، مقدورات و مصالح جامعه در فراهم ساختن مقدمات چنين تصميمي فعال باشند. آنچه از اين چرخه جامع به دست ميآيد ميتواند تعيينکننده مقدرات کشور باشد و همه بايد به آن پايبندي نشان دهند. طبعاً هر تصميمي در زمينه جنگ و صلح و ساير اقدامات مرتبط گرفته شود مسئوليتش با تصميمسازان و تصميمگيران است و آنها هستند که بايد پيامدهاي تصميمات خود را بپذيرند.
اين فرايند چيزي نيست که به موضوع جنگ و صلح اختصاص داشته باشد. تمام موضوعات مرتبط با حيات انسان در جوامع مختلف مشمول همين مقررات هستند و اصولاً قوام و دوام جوامع انساني به انضباط برخاسته از مسئوليتپذيري و عدم دخالت افراد و جمعها و جريانات غيرمرتبط با موضوعات بستگي تام دارد. آنچه در هشدار امام خميني درباره دخالت افراد غيرمرتبط با جنگ آمده دقيقاً بر همين اصل مبتني است کمااينکه موفقيت ايران در دفاع مقدس 8 ساله نيز با رعايت همين هشدارهاي بنيانگذار نظام جمهوري اسلامي ارتباط تام داشت.
شرايط خاص امروز کشورمان که به مراتب حساستر از دوران جنگ تحميلي 8 ساله است، ايجاب ميکند به هشدار امام بيش از هر زمان ديگري توجه شود. رعايت اين هشدار از نزديکان امام بيش از ديگران مورد انتظار است. وقتي در بالاترين سطح تصميمسازي و تصميمگيري مقرر ميشود تفاهمنامه امضا شود و مذاکرات مربوط به رسيدن به توافق براي پايان جنگ جريان داشته باشد، نبايد عدهاي که مسئوليتي در زمينه جنگ و صلح ندارند عليه اين تصميم فضاسازي کنند. چه بسا يک اظهارنظر نادرست موجب زيانهائي شود که زمينه را براي تهديدهاي بزرگ عليه کشور، مردم و نظام فراهم سازد. افرادي که خود را دلسوز ايران و نظام ميدانند بايد بيش از ديگران اهل خويشتنداري و رعايت مقررات و ضوابط باشند.
به اين واقعيت روشن هم توجه شود که تفاهم، توافق و صلح با دشمن به معناي تسليم شدن نيست بلکه تدبير است. تدبير براي يک کشور که ميخواهد بماند و فرصتي براي قدرتمند شدن به دست بياورد تا بتواند با زورگويان بينالمللي مقابله کند، يک ضرورت است. دوستداران ايران بايد با تدبير همراهي کنند و از مقابله با تدبير بپرهيزند.
