به مناسبت سالروز رحلت حجتالاسلام سيد محمود دعايي
در شانزدهم خرداد سال 1401 حجتالاسلام والمسلمين سيد محمود دعايي، از ياران امام خميني و از مبارزان پيش از انقلاب دار فاني را وداع گفت. حجتالاسلام والمسلمين سيد محمود دعايي پيش از پيروزي انقلاب اسلامي يکي از چهرههاي نزديک به رهبري نهضت به شمار ميرفت. او که فعاليتهاي سياسي خود را از اوايل دهه 40 آغاز کرده بود، در سال 1346 ناچار به خروج از ايران شد و در سفرهاي متعدد به عراق، لبنان، اردن، عربستان وبرخي از کشورهاي اروپايي نقش مهمي را در هماهنگي نيروهاي ضدرژيم پهلوي ايفا کرد. او پس از سالها اقامت در عراق و همراهي با امام به پاريس رفت و در پرواز انقلاب همراه با بنيانگذار جمهوري اسلامي در12 بهمن 57 به ايران برگشت و فعاليتهاي خود را در نظام جمهوري اسلامي ايران ادامه داد.
حجتالاسلام والمسلمين سيد محمود دعايي بعد از پيروزي انقلاب در اوايل سال 1358 به عنوان سفير جمهوري اسلامي ايران در عراق عازم بغداد شد و بهدنبال اعتراض به دخالتهاي آشکار مأمورين عراقي در امور داخلي ايران به دستور وزارت خارجه در اسفند 1358 به ايران بازگشت. پس از آن مدتي در دفتر امام خميني اشتغال داشت و سپس به دستور امام در ارديبهشت 1359 به سرپرستي موسسه اطلاعات منصوب شد و از آن سال تا زمان رحلت به عنوان سرپرست موسسه اطلاعات فعاليت داشت. سيد محمود دعايي که از اعضاي جامعه روحانيت مبارز تهران بهشمار ميرفت، در آستانه انتخابات مجلس سوم به همراه جمعي ديگر از اعضا، مجمع روحانيون مبارز را تشکيل دادند. او در شش دوره مجلس پس از انقلاب يکي از کرسيهاي تهران را در مجلس شوراي اسلامي در اختيار داشت. اين روحاني فعال در عرصه رسانه، در سال 1393 نشان افتخار عرصه فرهنگ و هنر را دريافت کرده بود. حجتالاسلام والمسلمين دعايي همچنين ازسوي انجمن دفاع از آزادي مطبوعات موفق به دريافت قلم طلايي به عنوان چهره شاخص فرهنگي شد که او اين جايزه را به موزه حضرت علي بن ابيطالب(ع) در قم اهدا کرد. سيدمحمود دعايي سرانجام پس از عمري تلاش در 15 خرداد 1401 دعوت حق را لبيک گفت.
مرحوم دعايي گذشته از فعاليتهاي سياسيش، بهعنوان «مجاهد خستگيناپذير عرصه مبارزه و فکر و فرهنگ " شناخته ميشد و خصال دائمي و پسنديده، ايشان را به الگويي مناسب براي اهالي و اصحاب قلم و رسانه تبديل کرده بود. دعايي الگوي واقعي همدلي و همزباني بود بسياري از دولتمردان معتقد بوده و هستند که دولت ونظام به چنين شخصيتهايي نياز دارد و اينگونه افراد حلقه اتصال بين گروههاي مختلف هستند. دعائي هرگز از انقلاب براي پلکان و پيشرفت شخصي خود استفاده نکرد و بيترديد اگر کساني با اين سابقه بودند، ادعاهاي زيادي داشتند اما دعايي بيادعا زندگي کرد. دعايي معتقد به تمام ارزشهايي بود که انقلاب براي آنها شکل گرفت و بر خلاف بسياري از مدعيان انقلابيگري که متأسفانه با يکطرفه راندن ارزشگرايي را با تندخويي يکسان ميگيرند، او ارزشي بودن را با اخلاق به نمايش گذاشت. مهمترين ويژگي که فعاليتهاي آقاي دعايي براي وي ساخته بود، نماد اخلاق در رسانه، سياست و نماد عمل اخلاقي در جامعه بود.
